كاش می شد یادم بره كوچه های آشتی كنون
صدای قشنگ زنگ دوم نامه رسون

کاش می شد یادم بره اون همه لحظه های ناب
اون تبسم صمیمی رو لب عكس تو قاب

كاش می شد یادم بره جای تو اینجا خالیه
نفست هم نفسم نیست ، بودنت خیالیه

كاش می شد اما نمیشه ، تو همیشه با منی
مثل یه زخم مقدس من رو آتیش می زنی

اونور این استكان ، بازم كنارمی ، عزیز
استكان بعدی رو با دستای خودت بریز

بی تو دورم از خودم ، رو صورتم ماسك منه
من بی تو فقط گاهی به من سر می زنه

گفتی: بر می گردم و چه دلنشین بود این دروغ
رفتی و تنها شدم میون این شهر شلوغ

بی تو تو سفره ی من چیك چیك استكان نموند
بی تو هیچ رهگذری تو كوچه مون غزل نخوند

خودت رو نشون بده تنها برای یك نفس
پای این سفره بشین یه استكان همین و بس 

اونور این استكان ، بازم كنارمی ، عزیز
استكان بعدی رو با دستای خودت بریز